blog

Verhaal Roderick

"Ik heb veel meer zelfvertrouwen gekregen en heb mezelf ervan kunnen overtuigen dat ik echt iets te bieden heb.Ik ben erachter gekomen dat het niet zozeer is wat ik doe, maar meer hoe ik er zelf in stond of er in mijn hoofd mee omging. Ik ben nu zelf mijn perfecte baan aan het creëren door er dingen aan toe te voegen en dingen bewust af te houden. Ik heb een soort diepere laag aangeboord."

september 7, 2020

Wat was je situatie voordat je aan het Avontuur begon?

Toen ik begon, dacht ik: ik ben relatief jong, werk al hartstikke lang, maar wat heeft dat me eigenlijk opgebracht? Ik ben hartstikke ongelukkig, maar waarom? Is dit het nu, er moet toch meer zijn dan wat ik nu doe? Waarom krijg ik geen energie van waar ik mee bezig ben, terwijl ik het al zo lang doe? Wat kan ik eigenlijk? Het idee was: ik kan niks. Ik heb ooit overspannen thuis gezeten omdat ik bepaalde dingen niet goed van me afgezet kreeg, waardoor ik qua functie telkens een stapje terug had gezet. Ik was op een punt waarop ik dacht: moet ik nog meer stapjes terug doen, of moet ik kijken wat er nu met me gebeurt?

Heb je antwoord gekregen op de vraag wat je kunt?

Ik heb vooral mezelf het gevoel gegeven dat ik heel veel kan. Het zijn de gedachten daaromheen die maken dat het niks lijkt, niks voorstelt, dat iedereen het kan.

Dat was je Superschurk, dus eigenlijk. Hoe is het Avontuur verder voor jou verlopen?

Ik had moeite om in de flow te blijven, maar dat is zoals ik ben: alles gaat bij mij met pieken en dalen. Daar kun je wat van vinden, maar dat is zoals het gaat. Uiteindelijk heeft het wel resultaat opgeleverd, dus ik weet niet of het anders was geweest als ik in een steady tempo had gewerkt. Steeds na onze gesprekken had ik een week rust, maar daarna begon het te kriebelen, pakte ik het boekje erbij, luisterde ik wat dingen terug en vooruit en begon het weer te borrelen en schreef ik weer verder.

Ergens had ik een vraag vanuit mijn verleden: hoe komt het dat ik doe wat ik doe, zoals ik doe? Soms een beetje passief, soms heel actief. Dat zijn vragen waar je soms een antwoord op wilt hebben, maar de enige die daar antwoord op hebben zijn mijn ouders. Maar ook dat had te maken met onuitgesproken verwachtingen: daar waar ik in mijn werk mee te maken had, had ik vroeger thuis ook mee te maken. Mijn ouders spraken ook nooit uit wat ze van mij verwachtten, wisten ook niet de juiste vragen te stellen om mij te prikkelen. Tijdens een van de visualisaties heb ik daar een keer over zitten mijmeren en kwam ik tot die conclusie. Ik kon mijn ding doen — of niet doen — op school en dat had dan geen consequenties. Op een gegeven moment wordt dat dan onderdeel van je manier van doen: je doet maar wat en ziet wel waar het schip strandt. Sindsdien heb ik het altijd zo gedaan, maar op een gegeven moment merkte ik dat ik in mijn werk tegen beperkingen aan liep, of taken kreeg die niet helemaal niet bij me pasten. Als je dan niet weet hoe dat komt, ga je jezelf veroordelen, ontstaat die spiraal waarin ik zat voordat ik aan het Avontuur begon. Daar was ik voorheen nooit op gekomen, maar tijdens een visualisatie schoot het me opeens allemaal te binnen: waarschijnlijk is dat het geweest. Je kunt er niks mee, maar het helpt het verhaal te rijmen in je hoofd.

Hoe was de combinatie tussen de opdrachten, de coachgesprekken, de community en de evenementen?

Ik vond het heel interessant om de samenvattingen op de community te lezen, vond het mooi om te zien dat iedereen inzichten krijgt en dat sommigen dat heel mooi kunnen opschrijven. Dat is wel inspirerend geweest en heeft me soms doen denken: oké, zo had ik er nog niet naar gekeken. In sommige verhalen stond ook een soort plan van aanpak en daar haalde ik dan ook weer dingen uit. Ik snap dat het handig was geweest om een sidekick te hebben, maar dit was iets wat ik op mijn eigen manier wilde doen, dus ik heb het achteraf niet echt gemist.

Mijn vriendin had een keer geklikt op een mailing van Superheld waardoor je elke dag zo’n e-mail krijgt en daar was ik ook meteen door getriggerd. Ik dacht: hier moet ik zijn, ik ben niet de enige. In het eerste gesprek met Justin is het ook fijn dat je de bevestiging krijgt dat het niks raars is, dat het iets is waar veel mensen mee rondlopen. Hij zegt gewoon: jij gaat er wat aan doen.

Wat voor transformatie heb jij doorgemaakt, wat is er veranderd?

Ik heb veel meer zelfvertrouwen gekregen en heb mezelf ervan kunnen overtuigen dat ik echt iets te bieden heb. Ik durf meer en bewuster op de voorgrond te treden, en dan niet alleen op het vlak waarin ik werkzaam ben, maar ook als persoon. Ik had altijd het idee dat ik werk en privé hetzelfde was, maar ongemerkt was er toch best een verschil in houding. Ik heb een soort diepere laag aangeboord.

Waaraan merk je dat je je Superheld hebt wakker gemaakt?

Dat ik zin heb in dingen. Dat ik meer energie, meer ideeën heb. Dat ik een plan in je hoofd heb en denk: daar ga ik wat mee doen, terwijl ik voorheen dacht: leuk idee, maar allemaal gedoe, laat maar zitten. Nu denk ik: ik heb hartstikke veel zin iets naast mijn werk te doen, daar mijn tanden in te zetten. Voorheen was het: hoe komen we de week door?

Je bent op dezelfde werkplek gebleven, maar die voelt nu heel anders. Wat voor praktische dingen zijn er veranderd?

Ik had vooral moeite met zelf duidelijkheid verschaffen over dingen die gevraagd werden of die ik moest doen. Soms kun je ook gewoon nee zeggen, of zeggen dat het niet duidelijk is. En dat maakt eigenlijk ook niet uit, dan wordt je niet direct afgeserveerd. Mensen zijn uiteindelijk milder voor je dan je verwacht. Je kunt jezelf best wel kwellen met onuitgesproken zaken en als je gewoon vraagt is dat helemaal niet gek. Het is heel stom om belangrijke vragen niet te stellen, daar heb je alleen jezelf mee.

Ik ben het Avontuur heel open in gegaan: als er iets heel anders uit komt, is dat ook goed. Maar ik ben erachter gekomen dat het niet zozeer is wat ik doe, maar meer hoe ik er zelf in stond of er in mijn hoofd mee omging. Ik ben nu zelf mijn perfecte baan aan het creëren door er dingen aan toe te voegen en dingen bewust af te houden. Ik weet nu dat je er bewust voor kunt kiezen dingen wel aan te trekken en dingen niet op te pakken.

Hoe zou je het Avontuur uitleggen aan een vriend of vriendin?

Ik heb vooral ontdekt dat wat je doet – je werk – er eigenlijk niet toe doet. Daar begon het mee: vergeet je baan, die is niet relevant. Je gaat terug naar de basis: wie ben je als persoon? Dat leer je vooral bij die vaardighedenopdracht waarin je mensen om je heen moet vragen hoe zij naar je kijken. Dat vond ik de grootste verrassing. Natuurlijk ben je bang, stel je voor dat mensen bevestigen wat je zelf denkt, maar mensen kunnen ook op een hele verrassende manier naar je kijken of dingen in je zien waarvan je denkt: die zijn er wel, maar ik wist niet dat die andere mensen ook opvielen. Je verwacht dat mensen die bekijken vanuit de rol die je vervult, maar de antwoorden die ik terugkreeg waren veel meer op de persoon gericht, niet op wat ik deed.


NIEUW HIER?

gratis training >>

INTERESSE IN HET AVONTUUR?

Kennismaken >>